Elías og hundarnir

Káta er hundur sem hefur fylgt mér í fimm ár. Hún var um tíma hjá Ragga vini mínum, og í tvö ár átti systir mín hana. Allan þennan tíma hefur hún verið nær daglega í mínu lífi. Ég kenndi henni á annan tug skipana og hef verið virkur í þjálfun hennar til snjóflóðaleitar og víðavangsleitar. Ég kom þó hvergi nærri þegar hún var þjálfuð í sporaleit.

Káta 4 mánaða

Káta kom inn í líf mitt á þann veg að ég var eins og rekinn einn daginn á Dýrapítalann í Víðidal á sólbjörtum september föstudegi. Það stóð til að svæfa þennan fallega hvolp sama dag, en hún hafði verið skilin þar eftir daginn áður. Viku síðar týndist hún um miðja nótt þegar ég velti bílnum mínum fyrir austan fjall. Ég lét yfirvöld á svæðinu vita af hundinum því 36 tímar liðu áður en ég fékk ferðaleyfi á slysstað að leita hundsins. Innan 10 mínútna frá því ég mætti á slysstað. Finn ég hundinn, með tauminn í kjaftinum, þar sem hún var hringsólandi um stórt svæði að leita mín. Fimm mánaða hvolpur að leita húsbóndans sem hún hafði haft í viku, á sömu slóðum og hún hafði hlaupið hrædd út í myrkrið út úr ónýtum bílnum. Næstu tvö ár breytti hún lífi mínu, og síðar breytti hún lífi systur minnar. Allir sem kynnast henni eru snortnir af persónu hennar. Við Káta eigum sögu.

Káta með hvolpana sína í jan 2008

Káta t.h. og Salka t.v.