Hvort sem þú ert með einn hund eða fleiri, hef ég komist að því að áætlun margborgar sig.

Að gera lista yfir það sem þú hefur kennt hundinum, og annan lista yfir það sem þig langar að kenna honum.

Þriðji listinn gæti verið hvenær þú leikur við hundinn og kennir honum nýtt eða styrkir hið gamla.

Ég þarf að sjóða hjörtun í 90 mínútur og lifrina í 10. Yfirleitt sýð ég einu sinni í viku í tveim stórum pottum. Ég læt kjötið kólna á eldavélinni og síðan í ísskáp yfir nóttina. Daginn eftir hakka ég kjötið – í gamaldags handsnúinni hakkavél – og set í fáein box. Boxin eru í raun búðapakkningar utan af lifrinni.

Boxin set ég í frysti og miða við að eitt box sé ávallt ófrosið í kælinum. Einu sinni á dag gef ég svo hundunum á disk. Þetta er orðin serímónía sem hundarnir þekkja. Þeim er skipað í dyragættina og þar bíða þeir meðan ég skammta á disk. Síðan kalla ég einn hund inn í einu, í eldhúsið, um leið og ég gef honum diskinn.

Yfirleitt sýð ég bökunarkartöflu – þær eru hundódýrar – fyrr um daginn og brytja hana á diskana. Eins og stendur er skammturinn ein ausa fyrir smærri hundana (10 – 20 kg) og tvær ausur fyrir þá stærri (20 – 35 kg). Þannig er aðal uppistaða í fæðu þeirra ódýr þurrmatur en náttúrulega kjötið er til fæðubótar.

Hér áður gaf ég eingöngu Hill’s, og ef engin væri kreppan væri ég líklega enn að því. Ég neyðist hins vegar til að gefa ódýrt þurrfóður vegna kreppunnar. Mánaðarskammtur af íslenska fæðinu kostar eins og vikuskammtur af Hill’s. Hópurinn minn hefur alltaf fengið þriðjung af Hill’s síðan kreppan hófst en nú er þessi þriðjungur ódýrt heima-eldað kjöt. Reyndar hef ég góða reynslu af íslenska þurrfóðrinu en mig hefur lengi langað að nálgast þetta náttúrulega.

Ég er smám saman að lesa mér til á vefsíðum hverjar blöndur séu góðar og hverjar ekki. Ég á enn margt ólært.

Þrennt er það sem ég hef tekið eftir síðan þessi nýja matargjöf hófst: Hundarnir eru orkumeiri, felldurinn er umtalsvert meira glansandi og meiri fylling í honum, að lokum er nær ekkert hárlos. Reyndar er mjög lítið hárlos, ef nokkuð, þegar ég nota Hill’s eingöngu. Ég hef hins vegar tekið eftir að skinnið og felldurinn er allt mun mýkra og þeim líður vel. Maður sér vellíðan hunda á hreyfingum þeirra og geðslagi. Greinilegt er þó að þeir eru orkumeiri, en ekki svo að til vandræða sé.

Einnig hef ég tekið eftir að þeir eru mun áhugasamari um allt sem gerist í eldhúsinu!

Þróun

Að nota lifur og hjörtu eingöngu er full próteinríkt á kostnað fitu. Allir sem lesið hafa grunn í næringarfræði vita að við (kjötætur) þurfum hæfilega blöndu af fitu á móti próteini í næringarupptöku (ég lærði kokkinn að mestu í framhaldsskóla). Enginn vafi er á því að fita mætti vera meiri. Lifrin er fitusnauð og þó hjörtun hafi (bragðgóða) fitu þá er ekki mikið af henni. Þetta bæti ég upp þannig: Ólífuolía! Minni hundarnir fá eina matskeið á dag og þeir stærri fá tvær, yfirleitt út á matinn.

Nýlega var mér bent á að ólífuolían hefði mikið af Ómega 6 og ég þyrfti að huga að Ómega 3, sem fengist úr lýsi. Hins vegar sé spurning hvort sé betra að fá upprunalegt lýsi, frekar en það lýsi sem við borðum.

Önnur nýbreytni sem er komin í “heimamatinn”: Stórgripabein og fita. Ég fer nú tvisvar til þrisvar í mánuði í afurðavinnsl og betla stórgripabein. Ég tek helst þau bein sem hafa hryggjarliði og rifbein. Yfirleitt er þetta eitthvað sem vinnslustöðvar henda.

Ég eyði smá tíma í að skera allt af beinunum sem ég get nýtt, yfirleitt næ ég að fylla heilan pott af fitu, með smá kjöti samanvið. Þessa fitu sýð ég í tvo tíma eða lengur. Hundarnir fá soðið þegar það hefur kólnað nægilega. Þess má geta að hundarnir fá alltaf soðið af lifrinni og hjörtunum.

Rifbeinin ríf ég af og set í skúffu í ísskáp og smá mjatla þau í hundana í viku eða tvær. Ég fylgist grannt með hægðum þeirra að kúkurinn sé ekki of þurr og hvítur og að hægðir séu auðveldar. Fyrst gerði ég þetta því Ljúfur vill síður dýrabúða-beinin, og leyfir tíkunum (Kátu, Sölku og Birtu) að ræna þeim af sér. Hann á það til að verða andfúll vegna tannsteins og það hefur rekið mig til að eiga kýrbein eða hestabein handa honum. Dýrabúðabein kosta heilmikið og nú orðið eru allir mínir hundar á ósoðnum stórgripabeinum.

Þegar ég hef úrbeinað hryggjarliði og önnur bein sem hundarnir fá ekki, sýð ég þau. Þá fæ ég meira kjötsoð handa þeim og þegar ég hef soðið þetta í tvo (jafnvel fjóra) tíma, er auðvelt að nota puttana til að skræla afgangsmat í skál.

Nýverið fór ég að blanda fitunni sem fæst við úrbeiningu saman við hakkið um leið og það er gefið og má ég því slaka á Ólífuolíunni (sem er fokdýr).

Allt í allt er heimilið að fá ódýrt fæði handa hundunum með þessu. Ég mun halda áfram að læra og prófa mig áfram, og skrifa um það hér. Ég á einhverja tengla í áhugavert efni um þetta og mun bæta því við.

Ég passa að hafa ekki of mikið af kartöflum því ég veit ekki – ennþá – hvernig hundarnir vinna kolvetni né heldur hve mikið þeir mega fá. Ég óttast um heilsu hunda minna eins og allir hunda eigendur, svo ég les mér aðeins til og prófa mig áfram.

Þau ár sem ég hef verið hundamaður hef ég tamið mér að fylgjast grannt með hundunum og læra af þeim sjálfum. Þeir sem mig þekkja, og hundana mína, vita hve metnaður minn er mikill í að verða fær hundamaður. Mörgum finnst ég nú ágætlega fær, en ég hef tamið mér að ég eigi margt ólært.

Árangur

Greinilegt er þær þrjár vikur sem ég hef eldað heimagerðan hundamat dýrunum líður betur. Þau eru ekki síður orkumikil í útivist, sem fyrr, og ekki síður rólynd þess á milli þegar þau eru heima með mér. Feldurinn þeirra er glansandi og litur Sheffer hundanna hefur dýpkað. Ekkert hárlos er á þeim og engin vandræði með hægðir. Hægðir líta vel út og eru ekki illa lyktandi.

Þar sem ég er enn að læra rétta blöndu og rétt efnaval þá tók ég þann pól í hæð að þurrmatur er enn aðal uppistaðan. Það er misjafnt hvaða mat ég kaupi en mest ódýrar blöndur. Venjulega hef ég haft dýrin mín á Hill’s en það er bara svo dýrt eftir kreppu að ég varð að leita annarra leiða. Svo núna er það ódýr hundamatur auk heimatilbúins kjötréttar.

Fyrst sleppti ég kartöflunni en ég las mér til að þau yrðu að fá kolvetni og steinefni, auk þess grænmetis sem ég nota nú þegar. Síðustu þrjá daga hef ég brytjað niður eina soðna bökunarkartöflu í hvert sinn sem ég gef þeim. Mér sýnist hægðir tveggja hundanna hafa versnað síðan ég byrjaði á kartöflunum. Ég ætla að draga úr þeim næstu tvo dagana og lesa meira. Í sveitinni heima fengu hundar kartöflur án þess að verða meint af, svo ég er óviss hér. Hill’s notar korn og hrísgrjón í sinn mat, og hugsanlega fer ég þá leið – sjáum til.

Í heildina er enginn vafi að heimagerður hundamatur er kominn til að vera. Ég elda mat til 7 daga í senn, og geymi í frysti. Einu sinni á dag skammta ég á fjóra diska og kalla á einn hund í senn til að gefa. Þannig fæ ég ákveðið tækifæri til að venja hunda á hlýðni. Þeim finnst voða erfitt að bíða meðan ég skammta því þeir elska þennan mat og slafra hann hratt í sig.

Þess má geta að ég vigta ekki í hundana, ekki að öllu jöfnu. Þegar maður vigtar í hundana – margir eru mjög færir í því – þarf maður að fylgjast vel með þunga þeirra og passa matmálstíma vel. Ég hef ávallt farið þá leið að hundaskál er næstum aldrei tóm, en tæmist þó tvisvar í viku. Hundarnir mínir halda sér sjálfir í kjörþyngd, auk þess sem ég sé marga hunda í matarskömmtun of feita.

Ég vigtaði um tíma á þessu ári, bæði til að þyngja Ljúf og eins meðan Birta var á sér hvolpafæði. Hún fær enn ýmislegt sem hinir hundarnir fá ekki, en síðan ég byrjaði á heimagerða matnum hef ég ekki lagt mikla áherslu á hvolpafæði. Ég sé á hundinum hvernig hún vex, og hún vex hratt, og eins og venjulega: Maður sér á feld, hægðum og hegðun hvernig matur leggst í hundana.

Til gamans

Ljúfur sem er 34 kíló hefur fengið fjórar ausur af heimagerðu, meðan léttari hundarnir fá um eina. Káta og Salka sem eru 14 og 16 kíló fá eina ausuna hvor. Birta sem er 20 kíló (núna) fær tæpar tvær. Í dag minnkaði ég skammtinn sem Ljúfur fær af heimagerðum mat.

Allir hundarnir átu með bestu lyst. Eftir að allur matur var búinn, sat Ljúfur lengi í eldhúsinu og mændi á mig, jafnvel þegar ég fór fram í stofu með kaffið mitt, sat hann bara í eldhúsinu með stór augu og alvarlegt augnatillit. Venjulega fer hann og leggur sig eftir matinn!

Það var eins og hundurinn væri að segja við mig: “Ég fékk minna en venjulega!” Svo ég fór að ísskápnum, skar væna smjörklípu og gaf honum. Þá fór hann og lagði sig.

Til gamans II

Nú er það svo að Ljúfur kann að gelta eftir skipun. Ég þjálfaði hann í því í tengslum við víðavangs æfingar. Þegar hann finnur mann, kemur hann hlaupandi til mín, staðnæmist og gjammar á mig, hleypur svo af stað til að sýna mér týnda manninn.

Þetta er voða sniðugt, að geta skipað hundi að gelta, en getur haft þær aukaverkanir að hundar gjammi oftar heima. Til að mynda á hann það til að gelta viðvörunar hljóðum að ókunnum hundum, að vísu ekki oft.

Nú er það svo með Ljúf að hann krafsar í hurðir sem hann vill láta opna. Hann elskar að lúra í forstofunni og sé forstofuhurðin lokuð krafsar hann í hana og lítur svo á mig. Einnig hefur hann sama háttinn á ef hann þarf að komast út að kúka, þá krafsar hann í útihurðina og bíður þar. Stundum ef hann þarf að kúka liggur hann rétt hjá mér og kumrar eða rymur öðru hvoru.

Einu sinni var Ljúfur með í maganum, og það heldur betur. Svo hann stóð frammi við útidyr og rak upp gjamm. Þetta gerir hann næstum aldrei! Ég skeytti því engu, svo tveim mínútum síðar kom annað gjamm, svo við fórum í garðinn. Ekki stóð að að hann var með væga skitu.

Hálftíma eftir að við vorum komnir inn heyrðist aftur gelt við útihurðina. Aftur skeytti ég ekki um það, tveim mínútum síðar komu tvö gelt! Við strax í garðinn, og skömmu síðar kom restin af skitunni.

Káta hefur í sér mjög ríkt gjamm eðli. Hún getur engan veginn sleppt því að tilkynna um gestakomur. Úti í sveit væri þetta ekki vandi, því öll umferð að sveitabænum væri gestakoma. Í borg og bæ er þetta vandamál, því Káta sér alla umferð um götuna sem gestakomur.

Hún hefur með árunum – í dag er hún fimm vetra – lært að gera greinarmun á bílaumferð og gangandi. Hún er orðin svo snjöll að hún veit að gangandi umferð handan götunnar er “líklega ekki gestur” en bílaumferð er henni sama um. Dyrabjalla er hins vegar gjamm-rofi, jafnvel bílflauta og einnig dyrabjöllur í sjónvarps þáttum.

Mér tókst fyrstu tvö árin hennar að dempa gjammið. Kúnstin er alltaf sú sama. Foringinn lætur sér fátt um finnast með gjammið, og hælir henni þegar hún þagnar. Smám saman skildist henni að hólið “þegja” var ábending um að hætta gjammi og hún dempaði það.

Næstu tvö árin jókst hjá henni gjamm við gestakomur – ímyndaðar sem raunverulegar. Á þeim tíma var henni stjórnað á annan veg en ég hafði vanið hana. Undir hinni stjórninni var stigsmunur á þessari aðferð, og það ruglaði Kátu greyið. Allt í fínu með það.

Nú hef ég haft tvo mánuði til að hjálpa henni að rifja upp það sem við gerðum “í gamla daga” og gengur misvel. Gjamm hefur minnkað mikið hjá henni, sérstaklega því hún fær engin viðbrögð við því. Ekki þýðir neitt – enn í það minnsta – að dempa hana ef alvöru gestir koma. Markmið okkar er að hún gjammi bara þegar gestir koma að útihurðinni en láti vera “raddir í götunni”. Ef það virki ekki, þá vil ég geta sagt “þegja” og hún dempi gjammið og hætti ef hún getur.

Ég tek sérstaklega fram hér “ef hún getur” því gjamm af þessu tagi er að miklu leyti ósjálfrátt. Hundurinn heyrir í gestakomu og honum finnst jafn sjálfsagt að tilkynna það, eins og þér finnst sjálfsagt að svara símanum. Þú svarar símanum er það ekki?

Í dag náðist merkur áfangi. Ég sit í stofunni og er að skrifa. Skyndilega byrjar Káta að tilkynna um gestakomu. Gestakoman var reyndar “raddir í götunni”. Káta er aðeins farin að greina þarna á milli, svo gjammið voru nokkur “púff púff” en ekki gelt.

Ég hef tekið eftir því síðustu tvær vikurnar að hún er farin að fatta þetta, og hún veit að mér er illa við “óþarfa gjamm”. Ég lít á hana og sé að hún horfir bljúg á mig. Ég nota tækifærið og bíð eftir að “púff púffið” hætti, bíð í eina sekúndu, og hæli henni blíðlega með “þegja” í glaðlegum tón.

Ég sé strax að hundurinn skilur mig enda lækkar hún enn meira í gjamminu og stendur rólega upp. Hafa ber í huga við svona vinnu, að gestakoma æsir hundinn upp. Þó hann virðist rólegur þá er mikill hugaræsingur í glaðlegri sál hundsins. “Gestir, jibbí”. Eitthvað ætlaði hún að sækja í sig veðrið, svo ég prófaði að sussa pínkupons.

Að vinna með gjamm er mikil kúnst. Mest er kúnstin í þjálfaranum sjálfum. Þjálfaranum þarf að vera sléttsama þó hundurinn gjammi en oft mistekst það því við mannfólk erum svo meðvituð um að hvellt gjamm truflar annað fólk. Ef ég hefði ekki þjálfað sjálfan mig í að vera “sléttsama” hefði ég ekki þorað að sussa á hundinn, því sussið verður að vera mjög yfirvegað og rólegt. Ekki má gleyma að hundurinn er æstur þó það sjáist lítið og minnsti æsingur í rödd þjálfarans æsir hundinn enn frekar.

Hér gerist hið skemmtilega atriði sem varð kveikja þessarar greinar. Káta skildi strax á öðru sussi, en tvö voru nóg, að hún átti að þegja. Þegar hún hafði þagnað í aðra sekúndu fékk hún annað “þegja” hól, mjög blíðlega. Tveim sekúndum síðar var hún þögnuð og fékk þriðja hólið, ögn glaðlegra.

Kátu hafði skilist að foringinn vildi ekki neina gesta-tilkynningu. Hún átti hins vegar mjög bágt með að bæla það. Tíkin lallaði sér nú rólega inn í svefnherbergi foringjans. Þar lagðist hún á rúmið hans, og að því er virtist alveg róleg. Fram úr herberginu heyrðust nú fáein “púff púff” úr hundinum, ofur hljóðleg!

Hundurinn gat ekki alveg hamið “púff gjammið” svo hún fjarlægði sjálfa sig úr aðstæðunum og lagðist þar sem púffið myndi ekki trufla neinn. Hafa hundar húmor fyrir sjálfum sér?

Stundum er ég spurður: “Er þetta ekki mikil vinna?” líka  “er ekki erfitt að þrífa?” og svo  “hvernig kemstu í ferðalög?” og að lokum “ætlarðu ekki að fækka þeim?”.

Ég sé þetta ekki svona.

Hvert og eitt þeirra eru einstaklingar með persónuleika. Ég hef haft sum þeirra í fáein ár. Öll hafa þau – nema sú yngsta – farið í gegnum eða eru í þjálfunarferli.

Enginn veit sína ævina, enginn veit hvort hann fær haldið fjölskyldu sinni saman. Sjúkdómar, slys og óvæntir atburðir, gerast í mannheimum og hundheimum. Einnig er til fólk sem vinnur hundum tjón og verða á vegi okkar.

Ég segi því þegar ég er spurður, “er þetta ekki margir hundar?”, “þetta er góð byrjun”. Ég hitti stundum fólk sem hefur átt einn hund og ekki viljað annan vegna sorgar. Ef hundur sem ég elska er frá mér tekinn, fengi ég mér annan strax.

Af ýmsum ástæðum æfðum við frekar lítið eftir áramótin 2008/2009. Sumir bjuggust við að hundarnir myndu missa niður það sem hafði áunnist fram að þeim tíma. Samt voru æfingar sem fóru fram á vormánuðum 2009 og í lok sumars það ár og fram á haust. Á þessum æfingum kom í ljós að hundarnir gleyma ekki því sem þeir hafa lært. Þeir geta þó stirðnað ef lærdómurinn er flókinn. Því voru flestar æfingar árið 2009 aðeins viðhalds æfingar.

Tvennt var áhugavert á þessum tíma. Ljúfur fékk eina óvænta hvervaleit og kláraði hana með snilld. Þetta var óvænt því ég hafði ekki talið mikilvægt að æfa slíka leit fyrr en hundur væri í það minnsta búinn með B próf. Er ég enn á þeirri skoðun að fyrr megi ekki fara í slíka vinnu. Reyndar var Ljúfur að mestu tilbúinn í B á þessum tíma, svo það var viðeigandi að prófa. Stóð hann sig framúrskarandi vel í þeirri leit, sem var ekki af léttara taginu.

Hvervaleit fer þannig fram að gengið er með hundinn um iðnaðarhverfi þar sem lítið er um mennska lykt. Hundurinn er hafður í Flexi taum og gefið stikkorð í upphafi leitar. Þess er því næst beðið að hann “taki lykt” og teymi foringja sinn að fígúrantinum sem er þá liggjandi eða krjúpandi. Mikilvægt er að hefja leit með skýru stikkorði, sem kemur úr víðavangs æfingunum og verðlauna hundinn vel í lokin.

Nú rúmu ári síðar, og hann hefur lítið æft þetta rúmlega ár, settum við óvænta rústaleit í Flexi taum, öllu léttari en í fyrra sinnið, og kláraði hann æfinguna með af sinni alkunnu snilld.

Báðar þessar æfingar styrkja enn betur það sem við höfum vitað áður. Ef hundurinn veit hvað stendur til, ef foringi hundsins treystir honum, þá heppnast vinnan. Allt annað eru smáatriði.

Hitt sem var áhugavert var þjálfun Sölku. Hún fékk aðeins örfáar æfingar veturinn 08/09 en var mjög fljót að fatta markeringu. Hún fékk einnig þrjár spora æfingar, meira sem tilraun, því notað var lyktarnaumt spor. Nóg samt til að hún fór að nota nefið meira í sínu daglega lífi. Ég vildi kenna henni grunn í sporavinnu því ég vildi að hún notaði nefið meira í sínu daglega lífi og einnig vonaði ég að hún myndi sjálf velja spor ef hún fyndi það í víðavangsleit.

Strax eftir þessar þrjár æfingar tók ég eftir að hún treysti nefi sínu til að nema bæði sporlykt og loftlykt við víðavangsvinnu og var því ekki ástæða til að þróa sporið frekar. Það hefur aldrei verið markmið í sjálfu sér að Ljúfur eða Salka verði sporhundar. Ég tek þó öðru hvoru spor með þeim, bæði til að viðhalda vitund þeirra um að nota spor við vinnu en einnig til að viðhalda sjálfum mér í spori.

Þó ég beri mikla virðingu fyrir þeim sem þjálfa mikið sporaleit, og ég sérþjálfaðir sporhundar eru ómetanlegir, þá er þessi þjálfun mjög einföld, í minni reynslu, og auðvelt að viðhalda henni. Einnig er auðvelt að þróa hana áfram og setja upp mismunandi vinnuþrautir í henni.

Í vor sem leið hóf ég víðavangs æfingar aftur hjá hundasport.is og hafa æfingar gengið mjög vel. Hópurinn sem æfir núna er samstilltur og með góðan fókus á fagleg vinnubröðg í þessari vinnu. Hefur það verið ánægjulegt að sjá þetta tvennt koma inn á æfingunum. Að báðir hundarnir, annar með tveggja ára þjálfun en hinn með hálfs árs þjálfun á bakinu, hafa engu gleymt og eru snöggir að bæta við sig.

Nýlega sendum við fígúrant til að fela sig undan vindi. Hann gekk u.þ.b. 300 metra inn á svæði og faldi sig vel. Vindurinn var í bak hans svo eina leið Sölku til að finna hann var að hlaupa lengra en 300 metra í svæðið og rekja þar loftlyktina. Um leið og henni var sleppt við svæðismörk hljóp hún sikksakk með nefið við jörð, innan 60 sekúndna hafði hún fundið fótspor fígúrantsins. Hljóp hún í sikksakk eftir slóð hans í grasinu rúma 100 metra. Þegar þar var komið fann hún keym hans í loftinu og sikksakkaði þá stærra svæði, sem samsvarði útbreiðslu loftlyktar hans og rakti þá slóð alla leið til fígúrants.

Framangreint dæmi sýnir vel hvernig hundur sem hefur æfingu í að nota bæði loftlykt og spor ákveður sjálfur hvernig hann finnur týnda manninn, eða hvað sem finna þarf. Enn fremur sýnir það okkur að hundar hafa talsverða getu til að beita rökhugsun á þau viðfangsefni sem þeir hafa áhuga á.

Í lok þessarar æfingar, en við æfðum þrjá hunda þennan dag, var Ljúfi sleppt lausum í boltaleik. Nánast strax og hann var laus úr bílnum rauk hann í öll þrjú leitarsvæðin á harðahlaupum með nefið í jörðinni. Rakti hann á fimm mínútum, en hundaforingjar fylgdust með í andagt, allar slóðir sem hinir þrír hundarnir hlupu á sínum æfingum. Þegar hann hafði fullvissað sig um að engnn fígúrant var í þessum svæðum, og búinn að rekja krákustíga hinna hundanna, kom hann til baka og fékk boltaleik.

Síðari sagan sýnir okkur hið sama aftur: Hundurinn er ekki háður einni vinnuaðferð, kunni hann fleiri notar hann þá aðferð sem hentar honum hverju sinni. Hitt sem einnig kemur fram í þessu dæmi, er að hundar elska að veiða og víðavangsleit er veiði.

Niðurstaða: Gefðu hundinum þínum hvatningu og traust við eitthvað sem hann elskar að gera, og þið munuð vinna vel saman.

Ljúfur þekkir allt sem gert var í kvöld, svo hans vinna var aðallega fólgin í að rifja upp og styrkja eldri kunnáttu.

Við æfðum hælgöngu, taumgöngu, uppá bekki, bíða meðan gengið var aftur fyrir, bíða meðan gengið var frá hundi og aftur til baka. Við styrktum flaut innkall og bættum við nýju innkalli: Foringi bíður þess að hundur horfi til sín og leggi af stað í áttina til sín, og heldur þá höndunum láréttum út frá líkama sínum.

Handa innkall getur komið í góðar þarfir þar sem hundurinn sér foringja sinn en er of langt frá til að heyra.

Einnig rifjuðum við upp “stopp” æfingu. Sú æfing getur bjargað lífi hunds ef hann kann að stöðva á punktinum eftir skipun.

Salka hóf sína fyrstu æfingu í kvöld í hælgöngu. Eins og við er að búast af henni var hún fljót að “fatta” til hvers var ætlast. Þá æfði hún að “bíða” og gekk þrusu vel hjá henni. Einnig styrktum við taumgöngu og gekk frábærlega.

En við sáum við því. Því næst æfði hún “takk” – en þá tekur hún hlut og réttir foringja sínum. Því næst fórum við út á bjargbrún: Nú prófuðum við “gelta eftir skipun” æfingu. Við reyndum síðast við þetta í apríl og þá mistókst æfingin: Hún fór þannig að “gelta” fékk Sölku til að hoppa á foringjann sinn. Eftir nokkra vinnu tókst æfingin. Salka kann núna að gelta eftir ákveðinni fingra hreyfingu! Eftir þetta fór Salka í jeppann og Ljúfur kom út að styrkja aðeins Sækja/Skila og gelt. Eftir æfinguna fengu þau gúmmíslöngu leikfangið og léku sér saman í smástund.

Káta fékk að leika áfram við hundana og rifja upp nokkrar skipanir frá því ég átti hana. Ég var ekki með hundabúrin í bílnum, svo ég varð að fylgjast vel með Sölku. Hún fattaði nýlega að hún kemst úr skottinu og frammí. Hún er svo dugleg að sniðganga reglurnar. Eftir smá ögun og eftirlit reyndi hún þó að þykjast vera kyrr í skottinu. Eftir námskeiðið fórum við í útivist. Þar styrktum við aðeins “stopp” æfinguna á þeim öllum þrem. Salka á dálítið erfitt með þá æfingu – en í kvöld náði hún að fatta æfinguna. Markmið stopp æfingarinnar er að geta stöðvað hundinn á hvaða hlaupum sem er, hvenær sem er. Hvort sem hundurinn hleypur frá þér, til þín eða hvað sem er.