Frá því ég fékk hundadelluna hef ég endurtekið spurt sjálfan mig – og aðra – hafa hundar húmor? Enginn hefur enn getað gefið mér svar en stundum finnst mér glitta í svarið.
Káta hefur í sér mjög ríkt gjamm eðli. Hún getur engan veginn sleppt því að tilkynna um gestakomur. Úti í sveit væri þetta ekki vandi, því öll umferð að sveitabænum væri gestakoma. Í borg og bæ er þetta vandamál, því Káta sér alla umferð um götuna sem gestakomur.
Hún hefur með árunum – í dag er hún fimm vetra – lært að gera greinarmun á bílaumferð og gangandi. Hún er orðin svo snjöll að hún veit að gangandi umferð handan götunnar er “líklega ekki gestur” en bílaumferð er henni sama um. Dyrabjalla er hins vegar gjamm-rofi, jafnvel bílflauta og einnig dyrabjöllur í sjónvarps þáttum.
Mér tókst fyrstu tvö árin hennar að dempa gjammið. Kúnstin er alltaf sú sama. Foringinn lætur sér fátt um finnast með gjammið, og hælir henni þegar hún þagnar. Smám saman skildist henni að hólið “þegja” var ábending um að hætta gjammi og hún dempaði það.
Næstu tvö árin jókst hjá henni gjamm við gestakomur – ímyndaðar sem raunverulegar. Á þeim tíma var henni stjórnað á annan veg en ég hafði vanið hana. Undir hinni stjórninni var stigsmunur á þessari aðferð, og það ruglaði Kátu greyið. Allt í fínu með það.
Nú hef ég haft tvo mánuði til að hjálpa henni að rifja upp það sem við gerðum “í gamla daga” og gengur misvel. Gjamm hefur minnkað mikið hjá henni, sérstaklega því hún fær engin viðbrögð við því. Ekki þýðir neitt – enn í það minnsta – að dempa hana ef alvöru gestir koma. Markmið okkar er að hún gjammi bara þegar gestir koma að útihurðinni en láti vera “raddir í götunni”. Ef það virki ekki, þá vil ég geta sagt “þegja” og hún dempi gjammið og hætti ef hún getur.
Ég tek sérstaklega fram hér “ef hún getur” því gjamm af þessu tagi er að miklu leyti ósjálfrátt. Hundurinn heyrir í gestakomu og honum finnst jafn sjálfsagt að tilkynna það, eins og þér finnst sjálfsagt að svara símanum. Þú svarar símanum er það ekki?
Í dag náðist merkur áfangi. Ég sit í stofunni og er að skrifa. Skyndilega byrjar Káta að tilkynna um gestakomu. Gestakoman var reyndar “raddir í götunni”. Káta er aðeins farin að greina þarna á milli, svo gjammið voru nokkur “púff púff” en ekki gelt.
Ég hef tekið eftir því síðustu tvær vikurnar að hún er farin að fatta þetta, og hún veit að mér er illa við “óþarfa gjamm”. Ég lít á hana og sé að hún horfir bljúg á mig. Ég nota tækifærið og bíð eftir að “púff púffið” hætti, bíð í eina sekúndu, og hæli henni blíðlega með “þegja” í glaðlegum tón.
Ég sé strax að hundurinn skilur mig enda lækkar hún enn meira í gjamminu og stendur rólega upp. Hafa ber í huga við svona vinnu, að gestakoma æsir hundinn upp. Þó hann virðist rólegur þá er mikill hugaræsingur í glaðlegri sál hundsins. “Gestir, jibbí”. Eitthvað ætlaði hún að sækja í sig veðrið, svo ég prófaði að sussa pínkupons.
Að vinna með gjamm er mikil kúnst. Mest er kúnstin í þjálfaranum sjálfum. Þjálfaranum þarf að vera sléttsama þó hundurinn gjammi en oft mistekst það því við mannfólk erum svo meðvituð um að hvellt gjamm truflar annað fólk. Ef ég hefði ekki þjálfað sjálfan mig í að vera “sléttsama” hefði ég ekki þorað að sussa á hundinn, því sussið verður að vera mjög yfirvegað og rólegt. Ekki má gleyma að hundurinn er æstur þó það sjáist lítið og minnsti æsingur í rödd þjálfarans æsir hundinn enn frekar.
Hér gerist hið skemmtilega atriði sem varð kveikja þessarar greinar. Káta skildi strax á öðru sussi, en tvö voru nóg, að hún átti að þegja. Þegar hún hafði þagnað í aðra sekúndu fékk hún annað “þegja” hól, mjög blíðlega. Tveim sekúndum síðar var hún þögnuð og fékk þriðja hólið, ögn glaðlegra.
Kátu hafði skilist að foringinn vildi ekki neina gesta-tilkynningu. Hún átti hins vegar mjög bágt með að bæla það. Tíkin lallaði sér nú rólega inn í svefnherbergi foringjans. Þar lagðist hún á rúmið hans, og að því er virtist alveg róleg. Fram úr herberginu heyrðust nú fáein “púff púff” úr hundinum, ofur hljóðleg!
Hundurinn gat ekki alveg hamið “púff gjammið” svo hún fjarlægði sjálfa sig úr aðstæðunum og lagðist þar sem púffið myndi ekki trufla neinn. Hafa hundar húmor fyrir sjálfum sér?
Share