Það var ekki ætlunin að láta líða svona langt án þess að skrifa eitthvað frá hundunum. Það er heldur ekki skylda að skrifa vikulega. Það er ekki víst að maður hafi neitt að segja vikum saman, en samt er alltaf eitthvað að gerast.
Af ýmsum ástæðum æfðum við frekar lítið eftir áramótin 2008/2009. Sumir bjuggust við að hundarnir myndu missa niður það sem hafði áunnist fram að þeim tíma. Samt voru æfingar sem fóru fram á vormánuðum 2009 og í lok sumars það ár og fram á haust. Á þessum æfingum kom í ljós að hundarnir gleyma ekki því sem þeir hafa lært. Þeir geta þó stirðnað ef lærdómurinn er flókinn. Því voru flestar æfingar árið 2009 aðeins viðhalds æfingar.
Tvennt var áhugavert á þessum tíma. Ljúfur fékk eina óvænta hvervaleit og kláraði hana með snilld. Þetta var óvænt því ég hafði ekki talið mikilvægt að æfa slíka leit fyrr en hundur væri í það minnsta búinn með B próf. Er ég enn á þeirri skoðun að fyrr megi ekki fara í slíka vinnu. Reyndar var Ljúfur að mestu tilbúinn í B á þessum tíma, svo það var viðeigandi að prófa. Stóð hann sig framúrskarandi vel í þeirri leit, sem var ekki af léttara taginu.
Hvervaleit fer þannig fram að gengið er með hundinn um iðnaðarhverfi þar sem lítið er um mennska lykt. Hundurinn er hafður í Flexi taum og gefið stikkorð í upphafi leitar. Þess er því næst beðið að hann “taki lykt” og teymi foringja sinn að fígúrantinum sem er þá liggjandi eða krjúpandi. Mikilvægt er að hefja leit með skýru stikkorði, sem kemur úr víðavangs æfingunum og verðlauna hundinn vel í lokin.
Nú rúmu ári síðar, og hann hefur lítið æft þetta rúmlega ár, settum við óvænta rústaleit í Flexi taum, öllu léttari en í fyrra sinnið, og kláraði hann æfinguna með af sinni alkunnu snilld.
Báðar þessar æfingar styrkja enn betur það sem við höfum vitað áður. Ef hundurinn veit hvað stendur til, ef foringi hundsins treystir honum, þá heppnast vinnan. Allt annað eru smáatriði.
Hitt sem var áhugavert var þjálfun Sölku. Hún fékk aðeins örfáar æfingar veturinn 08/09 en var mjög fljót að fatta markeringu. Hún fékk einnig þrjár spora æfingar, meira sem tilraun, því notað var lyktarnaumt spor. Nóg samt til að hún fór að nota nefið meira í sínu daglega lífi. Ég vildi kenna henni grunn í sporavinnu því ég vildi að hún notaði nefið meira í sínu daglega lífi og einnig vonaði ég að hún myndi sjálf velja spor ef hún fyndi það í víðavangsleit.
Strax eftir þessar þrjár æfingar tók ég eftir að hún treysti nefi sínu til að nema bæði sporlykt og loftlykt við víðavangsvinnu og var því ekki ástæða til að þróa sporið frekar. Það hefur aldrei verið markmið í sjálfu sér að Ljúfur eða Salka verði sporhundar. Ég tek þó öðru hvoru spor með þeim, bæði til að viðhalda vitund þeirra um að nota spor við vinnu en einnig til að viðhalda sjálfum mér í spori.
Þó ég beri mikla virðingu fyrir þeim sem þjálfa mikið sporaleit, og ég sérþjálfaðir sporhundar eru ómetanlegir, þá er þessi þjálfun mjög einföld, í minni reynslu, og auðvelt að viðhalda henni. Einnig er auðvelt að þróa hana áfram og setja upp mismunandi vinnuþrautir í henni.
Í vor sem leið hóf ég víðavangs æfingar aftur hjá hundasport.is og hafa æfingar gengið mjög vel. Hópurinn sem æfir núna er samstilltur og með góðan fókus á fagleg vinnubröðg í þessari vinnu. Hefur það verið ánægjulegt að sjá þetta tvennt koma inn á æfingunum. Að báðir hundarnir, annar með tveggja ára þjálfun en hinn með hálfs árs þjálfun á bakinu, hafa engu gleymt og eru snöggir að bæta við sig.
Nýlega sendum við fígúrant til að fela sig undan vindi. Hann gekk u.þ.b. 300 metra inn á svæði og faldi sig vel. Vindurinn var í bak hans svo eina leið Sölku til að finna hann var að hlaupa lengra en 300 metra í svæðið og rekja þar loftlyktina. Um leið og henni var sleppt við svæðismörk hljóp hún sikksakk með nefið við jörð, innan 60 sekúndna hafði hún fundið fótspor fígúrantsins. Hljóp hún í sikksakk eftir slóð hans í grasinu rúma 100 metra. Þegar þar var komið fann hún keym hans í loftinu og sikksakkaði þá stærra svæði, sem samsvarði útbreiðslu loftlyktar hans og rakti þá slóð alla leið til fígúrants.
Framangreint dæmi sýnir vel hvernig hundur sem hefur æfingu í að nota bæði loftlykt og spor ákveður sjálfur hvernig hann finnur týnda manninn, eða hvað sem finna þarf. Enn fremur sýnir það okkur að hundar hafa talsverða getu til að beita rökhugsun á þau viðfangsefni sem þeir hafa áhuga á.
Í lok þessarar æfingar, en við æfðum þrjá hunda þennan dag, var Ljúfi sleppt lausum í boltaleik. Nánast strax og hann var laus úr bílnum rauk hann í öll þrjú leitarsvæðin á harðahlaupum með nefið í jörðinni. Rakti hann á fimm mínútum, en hundaforingjar fylgdust með í andagt, allar slóðir sem hinir þrír hundarnir hlupu á sínum æfingum. Þegar hann hafði fullvissað sig um að engnn fígúrant var í þessum svæðum, og búinn að rekja krákustíga hinna hundanna, kom hann til baka og fékk boltaleik.
Síðari sagan sýnir okkur hið sama aftur: Hundurinn er ekki háður einni vinnuaðferð, kunni hann fleiri notar hann þá aðferð sem hentar honum hverju sinni. Hitt sem einnig kemur fram í þessu dæmi, er að hundar elska að veiða og víðavangsleit er veiði.
Niðurstaða: Gefðu hundinum þínum hvatningu og traust við eitthvað sem hann elskar að gera, og þið munuð vinna vel saman.
Share