Þessa vikuna sem liðin er síðan Perla fór frá okkur hef ég lítið að segja um æfingarnar okkar. Alla vikuna hef ég farið með Sölku og Ljúf í daglega útivist. Það er nú orðin ófrávíkjanleg regla að við förum að lágmarki fimm sinnum í viku í útivist. Fyrstu dagana sem ég byrjaði á þessu tók ég eftir að eldri hundurinn var í jafn slæmu formi og foringinn. Hann og Salka hlaupa mikið um í eltingarleik en þegar við fórum upp brekkur var hann móður og fljótt þreyttur. Þessi mæði hefur minnkað eftir því sem við förum oftar. Eitt skiptið var Ljúfur svo þreyttur eftir hálftíma göngu á einhverja hæð, að þegar ég snéri við ofan af hæðinni hljóp hann langt á undan og beið við bílinn þegar ég kom niður. Þreytti þverhausinn vildi beint í búrið sitt og hananú.
Salka sem er í eðli sínu árásarhersveit, henni er skítsama um erfiði. Farðu á fjall, niður aftur og hún heimtar annað fjall og helst stærra. Ég hasta sífellt meira á þau þegar þau eru að hamanst hvort í öðru og það er smám saman að síjast inn hjá þeim að þau eigi að einbeita sér að öðru en slagsmálum. Við höfum auga á langtímamarkmiðinu sem ég hef áður nefnt. Ég hef áður nefnt að í hádeginu fara þau með mér í daglegar göngur en sitt í hvoru lagi. Þá tek ég annað hvort þeirra og skrepp i tíu til fimmtán mínútna göngutúr. Svo skipti ég um hund. Mörgum í vinnunni hefur nú þótt nóg um að ég hef hundana með mér í bílnum, hvað þá þegar sést í skrýtna hundamanninn skipta um hunda og fara í tvo labbitúra. Reyndar er til fólk sem notar hádegis fríið til að fara í göngur, margt þeirra fagnar því þegar það mætir hundunum. Gaman er að taka eftir því að sumir vilja heilsa Sölku sem heilsar öllum með fagnaðarlátum og er smágerð en aðrir elska Ljúf – eins og flestir sem kynnast honum – og vilja frekar mæta mér með hann.
Share