Elías og hundarnir

Nýlega tók ég upp nýjar matarvenjur á heimilinu. Ég kaupi lifur og hjörtu, sýð þetta í stórum potti. Lifrina síð ég í 10 mínútur en hjörtun í 90. Þegar þetta er kólnað hakka ég það með gamaldags ömmu-hakkavél og set í stóra skál. Jafnharðan set ég soðið grænmeti samanvið. Það getur verið vont fyrir heilsuna að hundar fái of mikið af próteini og fitu saman, svo ég sýð bökunarkartöflur öðru hvoru til að hafa með.

Ég passa að hafa ekki of mikið af kartöflum því ég veit ekki – ennþá – hvernig hundarnir vinna kolvetni né heldur hve mikið þeir mega fá. Ég óttast um heilsu hunda minna eins og allir hunda eigendur, svo ég les mér aðeins til og prófa mig áfram.

Þau ár sem ég hef verið hundamaður hef ég tamið mér að fylgjast grannt með hundunum og læra af þeim sjálfum. Þeir sem mig þekkja, og hundana mína, vita hve metnaður minn er mikill í að verða fær hundamaður. Mörgum finnst ég nú ágætlega fær, en ég hef tamið mér að ég eigi margt ólært.

Árangur

Greinilegt er þær þrjár vikur sem ég hef eldað heimagerðan hundamat dýrunum líður betur. Þau eru ekki síður orkumikil í útivist, sem fyrr, og ekki síður rólynd þess á milli þegar þau eru heima með mér. Feldurinn þeirra er glansandi og litur Sheffer hundanna hefur dýpkað. Ekkert hárlos er á þeim og engin vandræði með hægðir. Hægðir líta vel út og eru ekki illa lyktandi.

Þar sem ég er enn að læra rétta blöndu og rétt efnaval þá tók ég þann pól í hæð að þurrmatur er enn aðal uppistaðan. Það er misjafnt hvaða mat ég kaupi en mest ódýrar blöndur. Venjulega hef ég haft dýrin mín á Hill’s en það er bara svo dýrt eftir kreppu að ég varð að leita annarra leiða. Svo núna er það ódýr hundamatur auk heimatilbúins kjötréttar.

Fyrst sleppti ég kartöflunni en ég las mér til að þau yrðu að fá kolvetni og steinefni, auk þess grænmetis sem ég nota nú þegar. Síðustu þrjá daga hef ég brytjað niður eina soðna bökunarkartöflu í hvert sinn sem ég gef þeim. Mér sýnist hægðir tveggja hundanna hafa versnað síðan ég byrjaði á kartöflunum. Ég ætla að draga úr þeim næstu tvo dagana og lesa meira. Í sveitinni heima fengu hundar kartöflur án þess að verða meint af, svo ég er óviss hér. Hill’s notar korn og hrísgrjón í sinn mat, og hugsanlega fer ég þá leið – sjáum til.

Í heildina er enginn vafi að heimagerður hundamatur er kominn til að vera. Ég elda mat til 7 daga í senn, og geymi í frysti. Einu sinni á dag skammta ég á fjóra diska og kalla á einn hund í senn til að gefa. Þannig fæ ég ákveðið tækifæri til að venja hunda á hlýðni. Þeim finnst voða erfitt að bíða meðan ég skammta því þeir elska þennan mat og slafra hann hratt í sig.

Þess má geta að ég vigta ekki í hundana, ekki að öllu jöfnu. Þegar maður vigtar í hundana – margir eru mjög færir í því – þarf maður að fylgjast vel með þunga þeirra og passa matmálstíma vel. Ég hef ávallt farið þá leið að hundaskál er næstum aldrei tóm, en tæmist þó tvisvar í viku. Hundarnir mínir halda sér sjálfir í kjörþyngd, auk þess sem ég sé marga hunda í matarskömmtun of feita.

Ég vigtaði um tíma á þessu ári, bæði til að þyngja Ljúf og eins meðan Birta var á sér hvolpafæði. Hún fær enn ýmislegt sem hinir hundarnir fá ekki, en síðan ég byrjaði á heimagerða matnum hef ég ekki lagt mikla áherslu á hvolpafæði. Ég sé á hundinum hvernig hún vex, og hún vex hratt, og eins og venjulega: Maður sér á feld, hægðum og hegðun hvernig matur leggst í hundana.

Til gamans

Ljúfur sem er 34 kíló hefur fengið fjórar ausur af heimagerðu, meðan léttari hundarnir fá um eina. Káta og Salka sem eru 14 og 16 kíló fá eina ausuna hvor. Birta sem er 20 kíló (núna) fær tæpar tvær. Í dag minnkaði ég skammtinn sem Ljúfur fær af heimagerðum mat.

Allir hundarnir átu með bestu lyst. Eftir að allur matur var búinn, sat Ljúfur lengi í eldhúsinu og mændi á mig, jafnvel þegar ég fór fram í stofu með kaffið mitt, sat hann bara í eldhúsinu með stór augu og alvarlegt augnatillit. Venjulega fer hann og leggur sig eftir matinn!

Það var eins og hundurinn væri að segja við mig: “Ég fékk minna en venjulega!” Svo ég fór að ísskápnum, skar væna smjörklípu og gaf honum. Þá fór hann og lagði sig.

Til gamans II

Nú er það svo að Ljúfur kann að gelta eftir skipun. Ég þjálfaði hann í því í tengslum við víðavangs æfingar. Þegar hann finnur mann, kemur hann hlaupandi til mín, staðnæmist og gjammar á mig, hleypur svo af stað til að sýna mér týnda manninn.

Þetta er voða sniðugt, að geta skipað hundi að gelta, en getur haft þær aukaverkanir að hundar gjammi oftar heima. Til að mynda á hann það til að gelta viðvörunar hljóðum að ókunnum hundum, að vísu ekki oft.

Nú er það svo með Ljúf að hann krafsar í hurðir sem hann vill láta opna. Hann elskar að lúra í forstofunni og sé forstofuhurðin lokuð krafsar hann í hana og lítur svo á mig. Einnig hefur hann sama háttinn á ef hann þarf að komast út að kúka, þá krafsar hann í útihurðina og bíður þar. Stundum ef hann þarf að kúka liggur hann rétt hjá mér og kumrar eða rymur öðru hvoru.

Einu sinni var Ljúfur með í maganum, og það heldur betur. Svo hann stóð frammi við útidyr og rak upp gjamm. Þetta gerir hann næstum aldrei! Ég skeytti því engu, svo tveim mínútum síðar kom annað gjamm, svo við fórum í garðinn. Ekki stóð að að hann var með væga skitu.

Hálftíma eftir að við vorum komnir inn heyrðist aftur gelt við útihurðina. Aftur skeytti ég ekki um það, tveim mínútum síðar komu tvö gelt! Við strax í garðinn, og skömmu síðar kom restin af skitunni.

Frá því ég fékk hundadelluna hef ég endurtekið spurt sjálfan mig – og aðra – hafa hundar húmor? Enginn hefur enn getað gefið mér svar en stundum finnst mér glitta í svarið.

Káta hefur í sér mjög ríkt gjamm eðli. Hún getur engan veginn sleppt því að tilkynna um gestakomur. Úti í sveit væri þetta ekki vandi, því öll umferð að sveitabænum væri gestakoma. Í borg og bæ er þetta vandamál, því Káta sér alla umferð um götuna sem gestakomur.

Hún hefur með árunum – í dag er hún fimm vetra – lært að gera greinarmun á bílaumferð og gangandi. Hún er orðin svo snjöll að hún veit að gangandi umferð handan götunnar er “líklega ekki gestur” en bílaumferð er henni sama um. Dyrabjalla er hins vegar gjamm-rofi, jafnvel bílflauta og einnig dyrabjöllur í sjónvarps þáttum.

Mér tókst fyrstu tvö árin hennar að dempa gjammið. Kúnstin er alltaf sú sama. Foringinn lætur sér fátt um finnast með gjammið, og hælir henni þegar hún þagnar. Smám saman skildist henni að hólið “þegja” var ábending um að hætta gjammi og hún dempaði það.

Næstu tvö árin jókst hjá henni gjamm við gestakomur – ímyndaðar sem raunverulegar. Á þeim tíma var henni stjórnað á annan veg en ég hafði vanið hana. Undir hinni stjórninni var stigsmunur á þessari aðferð, og það ruglaði Kátu greyið. Allt í fínu með það.

Nú hef ég haft tvo mánuði til að hjálpa henni að rifja upp það sem við gerðum “í gamla daga” og gengur misvel. Gjamm hefur minnkað mikið hjá henni, sérstaklega því hún fær engin viðbrögð við því. Ekki þýðir neitt – enn í það minnsta – að dempa hana ef alvöru gestir koma. Markmið okkar er að hún gjammi bara þegar gestir koma að útihurðinni en láti vera “raddir í götunni”. Ef það virki ekki, þá vil ég geta sagt “þegja” og hún dempi gjammið og hætti ef hún getur.

Ég tek sérstaklega fram hér “ef hún getur” því gjamm af þessu tagi er að miklu leyti ósjálfrátt. Hundurinn heyrir í gestakomu og honum finnst jafn sjálfsagt að tilkynna það, eins og þér finnst sjálfsagt að svara símanum. Þú svarar símanum er það ekki?

Í dag náðist merkur áfangi. Ég sit í stofunni og er að skrifa. Skyndilega byrjar Káta að tilkynna um gestakomu. Gestakoman var reyndar “raddir í götunni”. Káta er aðeins farin að greina þarna á milli, svo gjammið voru nokkur “púff púff” en ekki gelt.

Ég hef tekið eftir því síðustu tvær vikurnar að hún er farin að fatta þetta, og hún veit að mér er illa við “óþarfa gjamm”. Ég lít á hana og sé að hún horfir bljúg á mig. Ég nota tækifærið og bíð eftir að “púff púffið” hætti, bíð í eina sekúndu, og hæli henni blíðlega með “þegja” í glaðlegum tón.

Ég sé strax að hundurinn skilur mig enda lækkar hún enn meira í gjamminu og stendur rólega upp. Hafa ber í huga við svona vinnu, að gestakoma æsir hundinn upp. Þó hann virðist rólegur þá er mikill hugaræsingur í glaðlegri sál hundsins. “Gestir, jibbí”. Eitthvað ætlaði hún að sækja í sig veðrið, svo ég prófaði að sussa pínkupons.

Að vinna með gjamm er mikil kúnst. Mest er kúnstin í þjálfaranum sjálfum. Þjálfaranum þarf að vera sléttsama þó hundurinn gjammi en oft mistekst það því við mannfólk erum svo meðvituð um að hvellt gjamm truflar annað fólk. Ef ég hefði ekki þjálfað sjálfan mig í að vera “sléttsama” hefði ég ekki þorað að sussa á hundinn, því sussið verður að vera mjög yfirvegað og rólegt. Ekki má gleyma að hundurinn er æstur þó það sjáist lítið og minnsti æsingur í rödd þjálfarans æsir hundinn enn frekar.

Hér gerist hið skemmtilega atriði sem varð kveikja þessarar greinar. Káta skildi strax á öðru sussi, en tvö voru nóg, að hún átti að þegja. Þegar hún hafði þagnað í aðra sekúndu fékk hún annað “þegja” hól, mjög blíðlega. Tveim sekúndum síðar var hún þögnuð og fékk þriðja hólið, ögn glaðlegra.

Kátu hafði skilist að foringinn vildi ekki neina gesta-tilkynningu. Hún átti hins vegar mjög bágt með að bæla það. Tíkin lallaði sér nú rólega inn í svefnherbergi foringjans. Þar lagðist hún á rúmið hans, og að því er virtist alveg róleg. Fram úr herberginu heyrðust nú fáein “púff púff” úr hundinum, ofur hljóðleg!

Hundurinn gat ekki alveg hamið “púff gjammið” svo hún fjarlægði sjálfa sig úr aðstæðunum og lagðist þar sem púffið myndi ekki trufla neinn. Hafa hundar húmor fyrir sjálfum sér?

Þeir sem þekkja til vita að þessa dagana er ég með fjóra hunda. Já, fjögur stykki.

Stundum er ég spurður: “Er þetta ekki mikil vinna?” líka  “er ekki erfitt að þrífa?” og svo  “hvernig kemstu í ferðalög?” og að lokum “ætlarðu ekki að fækka þeim?”.

Ég sé þetta ekki svona.

Hvert og eitt þeirra eru einstaklingar með persónuleika. Ég hef haft sum þeirra í fáein ár. Öll hafa þau – nema sú yngsta – farið í gegnum eða eru í þjálfunarferli.

Enginn veit sína ævina, enginn veit hvort hann fær haldið fjölskyldu sinni saman. Sjúkdómar, slys og óvæntir atburðir, gerast í mannheimum og hundheimum. Einnig er til fólk sem vinnur hundum tjón og verða á vegi okkar.

Ég segi því þegar ég er spurður, “er þetta ekki margir hundar?”, “þetta er góð byrjun”. Ég hitti stundum fólk sem hefur átt einn hund og ekki viljað annan vegna sorgar. Ef hundur sem ég elska er frá mér tekinn, fengi ég mér annan strax.

Það var ekki ætlunin að láta líða svona langt án þess að skrifa eitthvað frá hundunum. Það er heldur ekki skylda að skrifa vikulega. Það er ekki víst að maður hafi neitt að segja vikum saman, en samt er alltaf eitthvað að gerast.

Af ýmsum ástæðum æfðum við frekar lítið eftir áramótin 2008/2009. Sumir bjuggust við að hundarnir myndu missa niður það sem hafði áunnist fram að þeim tíma. Samt voru æfingar sem fóru fram á vormánuðum 2009 og í lok sumars það ár og fram á haust. Á þessum æfingum kom í ljós að hundarnir gleyma ekki því sem þeir hafa lært. Þeir geta þó stirðnað ef lærdómurinn er flókinn. Því voru flestar æfingar árið 2009 aðeins viðhalds æfingar.

Tvennt var áhugavert á þessum tíma. Ljúfur fékk eina óvænta hvervaleit og kláraði hana með snilld. Þetta var óvænt því ég hafði ekki talið mikilvægt að æfa slíka leit fyrr en hundur væri í það minnsta búinn með B próf. Er ég enn á þeirri skoðun að fyrr megi ekki fara í slíka vinnu. Reyndar var Ljúfur að mestu tilbúinn í B á þessum tíma, svo það var viðeigandi að prófa. Stóð hann sig framúrskarandi vel í þeirri leit, sem var ekki af léttara taginu.

Hvervaleit fer þannig fram að gengið er með hundinn um iðnaðarhverfi þar sem lítið er um mennska lykt. Hundurinn er hafður í Flexi taum og gefið stikkorð í upphafi leitar. Þess er því næst beðið að hann “taki lykt” og teymi foringja sinn að fígúrantinum sem er þá liggjandi eða krjúpandi. Mikilvægt er að hefja leit með skýru stikkorði, sem kemur úr víðavangs æfingunum og verðlauna hundinn vel í lokin.

Nú rúmu ári síðar, og hann hefur lítið æft þetta rúmlega ár, settum við óvænta rústaleit í Flexi taum, öllu léttari en í fyrra sinnið, og kláraði hann æfinguna með af sinni alkunnu snilld.

Báðar þessar æfingar styrkja enn betur það sem við höfum vitað áður. Ef hundurinn veit hvað stendur til, ef foringi hundsins treystir honum, þá heppnast vinnan. Allt annað eru smáatriði.

Hitt sem var áhugavert var þjálfun Sölku. Hún fékk aðeins örfáar æfingar veturinn 08/09 en var mjög fljót að fatta markeringu. Hún fékk einnig þrjár spora æfingar, meira sem tilraun, því notað var lyktarnaumt spor. Nóg samt til að hún fór að nota nefið meira í sínu daglega lífi. Ég vildi kenna henni grunn í sporavinnu því ég vildi að hún notaði nefið meira í sínu daglega lífi og einnig vonaði ég að hún myndi sjálf velja spor ef hún fyndi það í víðavangsleit.

Strax eftir þessar þrjár æfingar tók ég eftir að hún treysti nefi sínu til að nema bæði sporlykt og loftlykt við víðavangsvinnu og var því ekki ástæða til að þróa sporið frekar. Það hefur aldrei verið markmið í sjálfu sér að Ljúfur eða Salka verði sporhundar. Ég tek þó öðru hvoru spor með þeim, bæði til að viðhalda vitund þeirra um að nota spor við vinnu en einnig til að viðhalda sjálfum mér í spori.

Þó ég beri mikla virðingu fyrir þeim sem þjálfa mikið sporaleit, og ég sérþjálfaðir sporhundar eru ómetanlegir, þá er þessi þjálfun mjög einföld, í minni reynslu, og auðvelt að viðhalda henni. Einnig er auðvelt að þróa hana áfram og setja upp mismunandi vinnuþrautir í henni.

Í vor sem leið hóf ég víðavangs æfingar aftur hjá hundasport.is og hafa æfingar gengið mjög vel. Hópurinn sem æfir núna er samstilltur og með góðan fókus á fagleg vinnubröðg í þessari vinnu. Hefur það verið ánægjulegt að sjá þetta tvennt koma inn á æfingunum. Að báðir hundarnir, annar með tveggja ára þjálfun en hinn með hálfs árs þjálfun á bakinu, hafa engu gleymt og eru snöggir að bæta við sig.

Nýlega sendum við fígúrant til að fela sig undan vindi. Hann gekk u.þ.b. 300 metra inn á svæði og faldi sig vel. Vindurinn var í bak hans svo eina leið Sölku til að finna hann var að hlaupa lengra en 300 metra í svæðið og rekja þar loftlyktina. Um leið og henni var sleppt við svæðismörk hljóp hún sikksakk með nefið við jörð, innan 60 sekúndna hafði hún fundið fótspor fígúrantsins. Hljóp hún í sikksakk eftir slóð hans í grasinu rúma 100 metra. Þegar þar var komið fann hún keym hans í loftinu og sikksakkaði þá stærra svæði, sem samsvarði útbreiðslu loftlyktar hans og rakti þá slóð alla leið til fígúrants.

Framangreint dæmi sýnir vel hvernig hundur sem hefur æfingu í að nota bæði loftlykt og spor ákveður sjálfur hvernig hann finnur týnda manninn, eða hvað sem finna þarf. Enn fremur sýnir það okkur að hundar hafa talsverða getu til að beita rökhugsun á þau viðfangsefni sem þeir hafa áhuga á.

Í lok þessarar æfingar, en við æfðum þrjá hunda þennan dag, var Ljúfi sleppt lausum í boltaleik. Nánast strax og hann var laus úr bílnum rauk hann í öll þrjú leitarsvæðin á harðahlaupum með nefið í jörðinni. Rakti hann á fimm mínútum, en hundaforingjar fylgdust með í andagt, allar slóðir sem hinir þrír hundarnir hlupu á sínum æfingum. Þegar hann hafði fullvissað sig um að engnn fígúrant var í þessum svæðum, og búinn að rekja krákustíga hinna hundanna, kom hann til baka og fékk boltaleik.

Síðari sagan sýnir okkur hið sama aftur: Hundurinn er ekki háður einni vinnuaðferð, kunni hann fleiri notar hann þá aðferð sem hentar honum hverju sinni. Hitt sem einnig kemur fram í þessu dæmi, er að hundar elska að veiða og víðavangsleit er veiði.

Niðurstaða: Gefðu hundinum þínum hvatningu og traust við eitthvað sem hann elskar að gera, og þið munuð vinna vel saman.

Í kvöld æfðum við hlýðni með Æfingahóp Hundasports.

Ljúfur þekkir allt sem gert var í kvöld, svo hans vinna var aðallega fólgin í að rifja upp og styrkja eldri kunnáttu.

Við æfðum hælgöngu, taumgöngu, uppá bekki, bíða meðan gengið var aftur fyrir, bíða meðan gengið var frá hundi og aftur til baka. Við styrktum flaut innkall og bættum við nýju innkalli: Foringi bíður þess að hundur horfi til sín og leggi af stað í áttina til sín, og heldur þá höndunum láréttum út frá líkama sínum.

Handa innkall getur komið í góðar þarfir þar sem hundurinn sér foringja sinn en er of langt frá til að heyra.

Einnig rifjuðum við upp “stopp” æfingu. Sú æfing getur bjargað lífi hunds ef hann kann að stöðva á punktinum eftir skipun.

Salka hóf sína fyrstu æfingu í kvöld í hælgöngu. Eins og við er að búast af henni var hún fljót að “fatta” til hvers var ætlast. Þá æfði hún að “bíða” og gekk þrusu vel hjá henni. Einnig styrktum við taumgöngu og gekk frábærlega.

Myndband með grunnæfingum Sölku. Hún réttir hlut í hönd foringjans. Hún geltir eftir fingrahreyfingum. Hún sækir/skilar. Salka gerir grunn æfingar

Við fórum þrjú neðst í Breiðdalinn í dag – langt sunnan Orrustuvalla. Orrustuvellir eru þar sem 2000 ríðandi manns mættu fyrstu mótspyrnu Krýsanna árið 1056, daginnn sem Kolskeggur Ýrberason var veginn þar sem nú er kapellan í Kapelluhrauni. Fyrst gengum við góða stund í útivist. Salka passaði vel upp á foringjann sinn lengi vel en svo fann hún risastóra spýtu til að fara með lengra út í móa og naga soldið. Ljúfur var duglegur: Sjeffer hundurinn fór góða vegalengd í burtu einsamall og gleymdi sér við þefun. Eftir gönguferðina áttum við Salka ágætist bonderingu: Fyrst æfði hún að sækja og skila. Labrador eðli hennar kom vel í ljós því hún ætlaði sér frekar að hlaupa um og fá foringjann í eltingaleik en að skila.

En við sáum við því. Því næst æfði hún “takk” – en þá tekur hún hlut og réttir foringja sínum. Því næst fórum við út á bjargbrún: Nú prófuðum við “gelta eftir skipun” æfingu. Við reyndum síðast við þetta í apríl og þá mistókst æfingin: Hún fór þannig að “gelta” fékk Sölku til að hoppa á foringjann sinn. Eftir nokkra vinnu tókst æfingin. Salka kann núna að gelta eftir ákveðinni fingra hreyfingu! Eftir þetta fór Salka í jeppann og Ljúfur kom út að styrkja aðeins Sækja/Skila og gelt. Eftir æfinguna fengu þau gúmmíslöngu leikfangið og léku sér saman í smástund.

Í dag slepptum ég Sölku, Ljúf og Kátu (sem var í pössun) með öðrum hundum. Hundarnir eru þáttakendur í námskeiðinu sem ég aðstoða hana Heiðrúnu við á Akranesi. Ljúfur ætlaði eitthvað að sperra sig við 10 mánaða Labrador rakka. Hann var svo aðgangsharður að ég varð að skakka leikinni. Ég gekk á milli þeirra og þrumaði á Ljúf: “Í bílinn”! Það var sem við manninn mælt, hann og Salka strunsuðu að bílnum, biðu þar og voru snögg inn í hann þegar ég kom og opnaði.

Káta fékk að leika áfram við hundana og rifja upp nokkrar skipanir frá því ég átti hana. Ég var ekki með hundabúrin í bílnum, svo ég varð að fylgjast vel með Sölku. Hún fattaði nýlega að hún kemst úr skottinu og frammí. Hún er svo dugleg að sniðganga reglurnar. Eftir smá ögun og eftirlit reyndi hún þó að þykjast vera kyrr í skottinu. Eftir námskeiðið fórum við í útivist. Þar styrktum við aðeins “stopp” æfinguna á þeim öllum þrem. Salka á dálítið erfitt með þá æfingu – en í kvöld náði hún að fatta æfinguna. Markmið stopp æfingarinnar er að geta stöðvað hundinn á hvaða hlaupum sem er, hvenær sem er. Hvort sem hundurinn hleypur frá þér, til þín eða hvað sem er.

Æfing í kvöld – miðvikudag – í Breiðdal -> sjá www.hundasport.is Við erum svo önnum kafin vegna hundanámskeiðsins og garðsins að við höfum ekki æft markvisst í tvær vikur. Þó sér maður – eins og ávallt – að daglega vinnan skilar árangri.  Yfirleitt hefur stefnan verið sú að mínir hundar læra skipanir í viðrun. Maður fer út með hundana sína í fimm til fimmtán mínútna viðranir allt að sex sinnum á dag. Reglulega – sé maður í góðu skapi – tekur maður fimm til tíu mínútur aukalega og styrkir eitthvað sem þau kunna eða kennir eitthvað nýtt. Smám saman hafa hundarnir vanist því að aldrei er að vita hvenær þau þurfa að leysa þraut. Fyrir vikið eru þau virk og dugleg. Síðast liðinn sunnudag fengu bæði Ljúfur og Salka að umgangast hundana sem eru hjá okkur á námskeiði á Akranesi. Ýmislegt áhugavert kom í ljós: Salka var önnum kafin við að leika – hún er ellefu mánaða Labrador/Border blanda – við tólf aðra hunda. Ég lét mig hverfa og fylgdist með í laumi. Innan tveggja mínútna varð hvolpurinn óróleg. Hún fór að hlaupa á milli fólksins í stað hundanna – hnusaði af fótleggjum þeirra og var frekar óörugg. Ég gekk rólega inn í augsýn, utan við hópinn, innan tíu sekúndna kom hún auga á mig, rauk til mín og fagnaði. Við þetta varð hún róleg á ný og hóf aftur leik við hundana. Hundurinn þinn veit alltaf af þér og þarf á því að halda að vita hvar þú ert. Hefði þetta verið í náttúrunni, bara við tvö á labbi, hefði hún notað nefið til að þefa slóðina mína. Þegar hún verður öruggari í leitar-æfingum mun hún nota nefið við þessar aðstæður líka. Hitt sem gerðist var Ljúfur. Í stað þess að leika við hina hundana – hann er jú miðaldra hundur – var hann upptekinn við að láta aðra rakka vita hver réði. Hins vegar var sama hvar ég var staddur, jafnvel langt frá hópnum, hann gegndi hiklaust hverju innkalli á fætur öðru. Í öllum tilfellum notaði ég flaut sem innkall. Sérstaklega var ég ánægður með síðasta innkallið: Hann var upptekinn af rökkunum og ég var einnig í hópnum. Ég hrópaði svo vel heyrðist “í bílinn”. Það var sem við manninn mælt: Ljúfur hætti öllum leik og skokkaði glaðlega að bílnum, ég á eftir og hleypti honum inn í bíl. Duglegir hundar eru stolt eigendanna.

Þessa vikuna sem liðin er síðan Perla fór frá okkur hef ég lítið að segja um æfingarnar okkar. Alla vikuna hef ég farið með Sölku og Ljúf í daglega útivist. Það er nú orðin ófrávíkjanleg regla að við förum að lágmarki fimm sinnum í viku í útivist. Fyrstu dagana sem ég byrjaði á þessu tók ég eftir að eldri hundurinn var í jafn slæmu formi og foringinn. Hann og Salka hlaupa mikið um í eltingarleik en þegar við fórum upp brekkur var hann móður og fljótt þreyttur. Þessi mæði hefur minnkað eftir því sem við förum oftar. Eitt skiptið var Ljúfur svo þreyttur eftir hálftíma göngu á einhverja hæð, að þegar ég snéri við ofan af hæðinni hljóp hann langt á undan og beið við bílinn þegar ég kom niður. Þreytti þverhausinn vildi beint í búrið sitt og hananú.

Salka sem er í eðli sínu árásarhersveit, henni er skítsama um erfiði. Farðu á fjall, niður aftur og hún heimtar annað fjall og helst stærra. Ég hasta sífellt meira á þau þegar þau eru að hamanst hvort í öðru og það er smám saman að síjast inn hjá þeim að þau eigi að einbeita sér að öðru en slagsmálum. Við höfum auga á langtímamarkmiðinu sem ég hef áður nefnt. Ég hef áður nefnt að í hádeginu fara þau með mér í daglegar göngur en sitt í hvoru lagi. Þá tek ég annað hvort þeirra og skrepp i tíu til fimmtán mínútna göngutúr. Svo skipti ég um hund. Mörgum í vinnunni hefur nú þótt nóg um að ég hef hundana með mér í bílnum, hvað þá þegar sést í skrýtna hundamanninn skipta um hunda og fara í tvo labbitúra. Reyndar er til fólk sem notar hádegis fríið til að fara í göngur, margt þeirra fagnar því þegar það mætir hundunum. Gaman er að taka eftir því að sumir vilja heilsa Sölku sem heilsar öllum með fagnaðarlátum og er smágerð en aðrir elska Ljúf – eins og flestir sem kynnast honum – og vilja frekar mæta mér með hann.